Hoşgeldiniz  

Ahmet Rasim Kimdir?

admin | 29 Temmuz 2017 | Edebiyat ve Türkçe, Genel, Müzik, Sanat

1864-1927 tarihleri arasında yaşamıştır. ÜNLÜ yazar, gazeteci, şair ve besteci. İstanbul’da doğdu. Tahsilini Darüşşafaka Lisesi nde yaptı. 1891 yılında Ahmet Mithat Efendi’nin teşvikiyle gazete­ciliğe başladı. Türk basınının gelmiş geçmiş ve ün­lü kalemlerinden biri olarak temayüz etti. «Şehir Mektupları» adını taşıyan dört ciltlik eseri ile yine dört ciltlik «Resimli ve Haritalı Osmanlı Tarihi» ölümsüz eserleri arasındadır. Aynı zamanda 65 ka­dar bestesi de vardır. 1927 yılında vefat etmiştir.

TÜRK edebiyatında da, Türk musikisinde de başlı başına bir zirve olan Ahmet Rasim’in 68 yıllık yaşantısı da en az eserleri kadar renklidir.

Ahmet Rasim, daha doğmadan evvel annesi Nevber Hanım’ı boşayan ve hiç bir vakit kendisini arayıp sormayan babası Kıbrıslı Bahaeddin Efendi’yi tanımak dahi istemedi, bu bakımdan onun adını as­la anmadı bile. Buna karşılık anasına sonsuz bir sev­gi ve saygı ile bağlandı. Zengin bir babanın çocuğu olmasına rağmen çocukluğu fakirlik içinde geçti. Anacığının söylediklerini ömür boyu unutmadı.

«— Bak Rasim’im, dünyada iki dalım var be­nim Biri sen, biri Yusuf. Fakat o babasının yanında. O zengin, bak ben fakirim. Oku, adam olmaya çalış yavrum. Ben de ölürsem sefil kalırsın yoksa…»

Ahmet Rasim, onbir yaşında iken Darüşşafaka Lisesi’ne girdi, anasının nasihatini daima aklında tu­tarak okudu, 1883 yılında birincilikle mektepten me­zun oldu. Hayata memuriyet ile atıldı; Posta Tel­graf Nezareti’nin Fen Kalemi’nde birbuçuk yıl çalış­tıktan sonra ayrıldı. Kuvvetli bir kalemi vardı. Dev­rin üstadlarından Ahmet Mithat Efendi, büyük bir istidat gördüğü bu genci, çıkarmakta olduğu «Tercüman-ı Hakikat» gazetesine aldı. Ve böylece inti­sap ettiği basın hayatında bütün ömrünü tüketti.

Tatlı sohbeti ve güzel musikisi ile daima sof­ralara renk katardı. Bu yüzden öyle zamanlar olur­du ki; haftalar, hattâ aylarca evinde bir akşam yeme­ği yiyemediği olurdu. Böyle nâdir akşamlardan bi­rinde evinde tam sofraya oturacağı sırada, devrin ri­calinden birinin uşağı kapıya dayanarak efendisinin kendisini beklediği haberini getirmişti. Ahmet Rasim’e büyük bir sevginin yanı sıra hudutsuz bir say­gı ile de bağlı bulunan eşi, bu haber karşısında üzülmüş, fakat kocasına belli etmemeye çalışmıştı. Yalnız Rasim Bey sıkkın bir tavırla evinden çıkarken boynu bükük eşinin ağzından mırıltı hâlinde «Sakın geç kalma bey, erken gel» sözlerinin döküldüğünü işitmişti. Karısının bu hâli ve ağzından dökülen bu sözler onu öylesine etkilemişti ki, davetli bulunduğu konağa gidinceye kadar kulaklarında uğuldayan bu sözleri bir «kıtaya» döküvermişti:

Bu akşam gün batarken gel

Sakın geç kalma erken gel

O akşam sofrada devrin büyük bestekârların­dan Tatyos Efendi de vardı. Yeni bir bestesine he­nüz güfte bulamamıştı. Ahmet Rasim Bey’in satır­ları, Tatyos Efendi’nin melodisiyle birleşti ve günü­müze kadar olanca tâzeliği ile dillerde dolaşan ünlü şarkı ortaya çıkıverdi.

Cumhuriyetin ilânından sonra vükelâ ve ricâl konaklarının bol ahenkli sofraları da tarihe karışmış­tı. Ahmet Rasim Bey, Babıâli’den kıt kanaat nafaka­sını çıkarmaya çalışıyordu ilerlemiş yaşına rağmen.

Bir gün Ankara’ya gitti. Orada, mebus olan es­ki bir ahbabına rastladı. Milletvekili dostu «— Hay­rola üstat, senin Ankara’da ne işin var bakalım?..» diye sorduğu zaman. Ahmet Rasim, kelebek göz­lüklerinin altından muhatabına şöyle bir bakıp la­kayt bir şekilde «— Ekmekler dört köşe değil de yu­varlak çıktığı için geldim buralara kadar…» cevabı­nı verdi.

Milletvekili ahbabı bir şey anlamamıştı onun bu sözlerinden, Rasim Bey bunu gâyet iyi an­ladığından ilâve etti «Fırından ekmek almak iste­dim, elimden düştü, başladı yuvarlanmaya, ben de düştüm peşine, böylece buraya kadar geldik işte…» Muhatabı yine bir şey anlamamıştı bu sözlerden. 0 akşam tesadüfen Atatürk’ün yemeğine davetli idi; sofrada Rasim Bey’in bu sözlerinden bahsettiği za­man Büyük Atatürk birden yerinden doğruluverdi: «— Bu memleketin kültürüne bunca yıldır hizmet eden Ahmet Rasim gibi bir insan, sana ekmek ara­mak için geldiğini söyler de nasıl anlayamazsın…» diye söylendi. Ve derhal Ahmet Rasim’in bulunması için emir verdi. Ankara’nın bütün otelleri arandı o gece ve Rasim Bey bulundu, Çankaya’ya getirildi. Büyük Atatürk sofrada hemen yanıbaşındaki yere buyur etti onu, iltifatlarda bulunduktan sonra: «— Rasim Bey, önümüzdeki seçimlerde İstanbul’dan namzetliğinizi koymanızı istiyoruz, kabul eder misi­niz?» diye sordu. Ahmet Rasim pek mütehassis ol­muştu, Bu teklifi memnuniyetle kabul etti ve «— Pa­şam, şimdi daha iyi anladım ki, ekmek hakikaten arslanın ağzında imiş…» dedi. Bu sözler de Ata’nın ayrıca pek hoşuna gitmişti…

Ahmet Rasim, arkasında 140’ı aşkın eser ve 65 beste ile bunlar gibi ölümsüz bir isim bırakarak 22 Eylül 1927’de Heybeliada’daki evinde vefat etti.

Kaynak: 100 Ünlü Türk,

104 Kez Görüntülendi.
Etiketler:
Yorumunuz
Konu hakkındaki görüşleriniz nelerdir?

© 2012 selosepet Tüm Hakları Saklıdır ~ İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Başlığım